Güçlüleri zayıflara karşı karşıya getiren bujutsu’nun ötesine geçerek, zihin ve bedenin günlük ve sürekli olarak geliştirilmesi yoluyla kişiliğin oluşmasının yolunu açtı. Modern çağa uygun olan bu dövüş sanatı ise Aikido olarak adlandırılır.

Uzun yıllar süren çalışma ve eğitimden sonra, bir deniz subayı ve eskrim hocası tarafından bu hedefe ulaşması için meydan okundu. Morihei Ueshiba silahsız bir şekilde karşısına çıktı, ancak dövüş sırasında düşman ona kılıçla bile dokunamadı. Düellodan sonra, O Sensei kuyudan doyasıya su içti ve bahçede birkaç adım yürüdü. Aniden, ayaklarının altındaki toprağın sarsıldığını hissederek hareketsiz kaldı. Gökyüzünden ve aynı anda yerden altın ışınlardan oluşan büyük bir yağmur yağdı ve bedenini dönüştürdü (O Sensei’nin hayatındaki bu olayla ilgili olarak, ilgilenen okuyucuyu farklı geleneklere ait diğer mistiklerin dönüşüm deneylerine yönlendiriyoruz. Örneğin, Mirsey Iliad’ın eserlerine bakın). O Sensei’nin arınmış bedeni evrene yükseldi. Kuşların dilini anladı, rüzgarı ve tüm doğal olayları gördü. O anda şöyle düşündü: “Kör zafer arzusu sevgiye dönüşmelidir. Budo’nun kaynağı ilahi sevgi ve evrensel şefkattir.” O anda, gerçek Budo’nun yaratıcılık ve himaye arasında bir denge kurduğunu, Aikido’nun da buna dayandığını fark etti. O dönemde, en yaşlı Başbakan Yamamoto Gombei onu Tokyo’ya dönmeye davet etti. Saygıdeğer Deguchi ona bu teklifi kabul etmesini tavsiye etti. Morihei Ueshiba, imparatorluk maiyetine, devlet başkanına ve Tokyo’nun soylu ailelerine eğitim verdi. Zamanının geri kalanını askeri okullar, üniversite güreş salonları ve büyük işletmeler arasında bölüştürdü. Ancak 1935’te, Aikido bujutsu’nun öğretimi ve geliştirilmesinin çok fazla zamanını almasından ve kişisel gelişimini engellemesinden memnun olmayan O Sensei, Budo ve kültürü inceleme arzusunu gerçekleştirmek için Iwama’da işlenmemiş bir arazi satın aldı. Ancak II. Dünya Savaşı patlak verdi. Öğrencileri orduya alındı. Budo’nun çeşitli dalları, uyumdan etkilenerek ve Budo’nun bağımsız ruhunu koruyamayarak hükümetin etkisi altına girdi. O dönemde, yaratıcı çalışmalarına kendini adamak için Tokyo’dan ayrıldı, sorumlulukları öğrencileri arasında paylaştırdı (özellikle Tokyo’daki güreş salonunu oğluna emanet etti) ve Iwama’da açık bir güreş salonu açarak sürekli olarak Aikido’nun yaratılması üzerinde çalıştı. Faaliyetleri ve Amerikan işgal yetkilileri tarafından her türlü dövüşün uygulanmasının yasaklanmış olması nedeniyle, O Sensei Aikido’nun yaratılması üzerindeki çalışmalarını bırakmadı ve 1948’de yasak kalktıktan sonra Tokyo Dojo’da çalışmalarına devam edebildi. 1951’de Usta Moshizuki Minoru, Aikido’yu Fransa ve Avrupa’ya tanıtan ilk kişi oldu. Ertesi yıl, Usta Abe Tadashi, Aikido’yu Avrupa’da yaymak amacıyla Marsilya’ya geldi. Aynı zamanda, Usta Koichi Tohei, Hawaii ve Amerika’da Aikido öğretti. 1961’de, 78 yaşında, O Sensei, Aikikai Dojo’nun büyük açılışı için Hawaii’ye davet edildi. Bu gezi, Aikido’nun gerçek anlamda uluslararasılaşmasının başlangıcıydı. 1956’da, onun izniyle, kitlesel gösteriler başladı. Okullarda, üniversitelerde ve işletmelerde çok sayıda salon açıldı. Aikido yavaş yavaş Japonya dışına yayıldı. 1956’da ilk Fransız, Andre Noque, Aikikai’de çalışmaya geldi. 60’lı yıllarda, uchi deshi (Aikido’nun en üst düzey öğrencileri) dünyanın dört bir yanına yayıldı: ABD’de Yamada Yoshimitsu, Avustralya’da Sugano Seiichi, Fransa’da Noro Mazamichi ve Tamura Nobuyoshi, İngiltere’de Shiba Kazuo, ABD’de Kanai Mitsunari. Aynı zamanda, Aikikai’den Nakazono Mutsuharu, Kobayashi Hirokazu, Tada Hiroshi, Asai Katsuaki, Ichimura Toshikazu ve diğer ustalar Avrupa’ya geldi. Çoğu orada kalıcı olarak yaşamaya başladı. 1975 yılında kurulan Uluslararası Aikido Federasyonu, 6 kıta federasyonunu (Kuzey ve Güney Amerika dahil) ve 40’tan fazla ulusal federasyonu içermektedir. Birçok ülke henüz uluslararası düzeyde temsil edilmemektedir, ancak birçoğu aikido ile aktif olarak ilgilenmektedir. IAF (Uluslararası Aikido Federasyonu) bugün IAAF’ın (Uluslararası Spor Federasyonları Genel Kurulu) bir üyesidir.

Nobueshi Tamura. “Aikido”.